Miejskie mury obronne Ziębic

Początki miasta to wzmiankowana w kronikach w 1234 roku osada Sambice. Została ona zniszczona podczas najazdu tatarskiego w 1241 roku. Około 1250 roku książę śląski Henryk III na miejscu zniszczonej osady lokuje na prawie niemieckim miasto  Munsterberg ( Góra Klasztorna ). W 1290 roku po śmierci Henryka IV Prawego miasto znalazło się w granicach księstwa świdnicko-jaworskiego.

Prawdopodobnie już pod koniec XIII wieku książę Bolko I Świdnicki otoczył miasto kamiennymi murami i wzniósł w ich północno-wschodnim narożniku murowany zamek. Umocnienia miejskie miały kształt zbliżony do owalu. Do ich budowy użyto łamanego kamienia. Mury miały 1,8 metra grubości i ponad 10 m wysokości. Zwieńczone były krenelażem z chodnikiem dla straży. Od wewnątrz mury obiegała ulica przymurna, ułatwiająca przemieszczanie się obrońcom w przypadku zagrożenia. Dodatkową ochronę zapewniała miastu rzeka Oława oraz fosa. Do Ziębic prowadziły cztery bramy: Nyska od wschodu, Paczkowska od południa, Wrocławska od zachodu i Zamkowa od północy. Miały formę baszt nieznacznie przewyższających wysokość murów, z przejazdem w przyziemiu.

W 1322 roku Ziębice stają się stolicą samodzielnego księstwa ziębickiego. Jednak już w 1336 roku książę Bolko II składa hołd lenny królowi Czech i od tego momentu Ziębice należały do korony czeskiej. W XIV wieku rozbudowano umocnienia miejskie. Na całym obwodzie murów wzniesiono liczne półkoliste łupinowe baszty otwarte od strony miasta. Zadaszono obiegający mury chodnik dla straży. Około 1388 roku otoczono miasto drugą fosą.

W 1420 roku Ziębice oblegali husyci. 16 stycznia następnego roku przełamali obronę, zdobyli miasto, co zakończyło się jego grabieżą i spaleniem. Rok później kolejna zbrojna ekspedycja husytów ponownie zajęła Ziębice, powodując dalsze zniszczenia. Po bezpotomnej śmierci ostatniego z ziębickich Piastów, Jana, tereny księstwa włączono do posiadłości koronnych. W 1472 roku księstwo znalazło się w rękach księcia Karola I z rodu Podiebradów. Lata jego wieloletnich rządów nad miastem uznawane są za pomyślne, co sprzyjało odbudowie ze zniszczeń spowodowanych najazdami husytów. W I połowie XVI wieku jego syn, Karol I, przeprowadził gruntowną modernizację miejskich umocnień. Dostosowano je do coraz powszechniej stosowanej broni palnej. Bramy wzmocniono prostymi przedbramiami. Po stronie zachodniej powstaje nowa brama zwana Tkacką lub Młyńską.

Likwidacja miejskich umocnień rozpoczyna się od zasypania fosy w 1780 roku na rozkaz króla pruskiego Fryderyka Wilhelma II. W latach 1819–1850 rozebrano część murów oraz wszystkie bramy oprócz Paczkowskiej.

Obecnie najlepiej zachowanym elementem średniowiecznych fortyfikacji Ziębic jest brama Paczkowska. We wschodniej i południowo-wschodniej części miasta ocalały spore fragmenty kamiennych murów z basztami, jednak znacznie obniżone w stosunku do swej pierwotnej wysokości.